หลักการ การวอร์มร่างกายให้มีประสิทธิภาพ

เนื่องจากยังไม่พ้นขีดอันตรายที่พ่อของเด็กลาวลั่นคำเอาไว้ บุญรินลูกชายไม่ยอมฟัง แอบหนีเที่ยวจนได้สิน่า และเหมือนเคยพอเมาได้ที่มีเรื่องกับวัยรุ่นในผลับ ที่เดินไปสะดุดขาเขาด้วยความเมา เท่านั้นเองตีนหนาเตอะหวดเข้าท้องอย่างจังจนจุกแอ้ด เพื่อนที่ไปด้วยลามคนห้วโจกทั้งนั้น เข้าช่วยจึงเกิดการตะลุมบอนกันจนวุ่นวาย ไฟในผสับดับถูบลง พร้อมเสียงปีนดังขึ้นถี่ยิบหลายนัด สักพักไฟสว่างอีกครั้ง เสียงเพื่อนตะโกน ไอ้รนถูกยิง พลางชี้ไปที่เด็กหนุ่มนอนร้องโอดโอย ขายเครื่องออกกำลังกายราคาถูก เลือดไหลเป็นทางที่ขมับซ้ายบุญเรืองกำลังหลับสนิท เสียงจากมือถือซึ่งเปิดไว้ตลอดเรียกอยู่พักหนึ่ง จึงเอื้อมมือไปหยิบมากดรับสาย ต้องแทบช็อก ถลึ่งพรวดลุกขึ้น เนื่องจากเสียงเพื่อนของบุญรินลูกชายละลั่าละลัก “พ่อ ไอ้รินฤกยิงตอนนี้อยุ่โรงพยาบาล”พุ่งตัวพรวดไปหยิบเสื้อกางเกงสวมลวกๆ ออกจากห้องเดินลงบันไดจากชั้นบน ตะโกนลั่นจนได้ยินไปถึงอีกสองสามห้อง ที่คุณสดใสกับบรรเลงลูกชายคนเล็กนอนอยู่ “บอกแล้วให้หยุดเสียทีมันไม่เชื่อกันเลย กลุ้มจริงโว้ย”นางสดใสวิ่งออกจากห้องมาร้องถาม “ใครเป็นอะไรคุณเรือง”เลขานักการเมือง ตอบโดยไม่มองหน้า เพราะรีบเดินไปที่โรงรถ “ไอรินทำเรื่องอีกแล้ว” ผู้เป็นแม่แทบลมจับส่งเสียงไล่หลัง

“เดี๋ยวรอก่อนฉันไปด้วย” บรรเลงน้องชายจอมซ่าส่วิ่งตามไปขึ้นรถยังถามพ่อเพราะไม่เห็นคนรถ “จะขับไปเองหรือ”บุญเรืองสะบัดเสียงตอบ “เออ”ถึงโรงพยาบาลยังต้องรออยู่หน้าห้องผ่าตัดจนเกือบสว่าง หมอออกมาบอก ลูกชายคุณถึงฟันแต่เห็นทีต้องเหมือนคนไม,สมประกอบ เพราะกระสุนถูกเสันประสาทตรงท้ายทอย วันรุ่งขืนผมอ่านข่าวก็อดไปเยี่ยมไม่ได้ แม้จะไม่ค่อยชอบนักแต่ถึงอย่างไรมันก็เพื่อน ไม่พบไอ้เรืองเจอแต่คุณสดใสนั่งบนโซฟาในห้องพิเศษของโรงพยาบาล ลูกชายนอนหลับตานิ่ง ผ้าพันแผลยังเต็มหัวขาวโพลน จึงลงนั่งข้างๆ ถาม “บุญเรืองไม่มาหรือ”เธอเพ่งสายตาที่ลูก ขณะตอบ จำหน่ายบาร์โหน “เดี๋ยวคงมา ขอบใจคุณหนอมมากค่ะที่มาเยี่ยม”ผมก็ว่า “แหมเพื่อนฝูงกันอย่าคิดอะไรมากเลย หมอบอกอย่างไรบ้าง”คุณสดใสยกสองมือปิดหน้า เสียงสะอื้นตามมาพร้อมน้ำตาของผู้เป็นแม่พรั่งพรูครํ่าครวญอย่างน่าเห็นใจ พูดไม่ออกได้เพียงส่ายหน้า ผมพูดให้เธอเข้าใจ “คุณสด จะเกิดอะไรขึ้นต้องยอมรับนะ มนุษย์เราเกิดมาล้วนมีกรรมด้วยกันทั้งนั้น ลูกชายคุณอาจหายเป็นปกติ”ผมนั่งอยู่จนคุณลดใสคลายความทุกข์ลงบ้างเช็ดน้าตาที่นองเต็มหน้า

พูดกับผม “คุณหนอม ฉันชักจะเชื่อบ้างแล้ว ที่เคยบอก กรรมมันจะตามมา”ต้องเอ่ยปลอบใจเธอ “โอยผมก็พูดไปอย่างนั้นเอง อย่าเอามาเป็นเรื่องจริงจัง”คุณสดใสสั่นหน้าและพูดตอบ “มันไม่อย่างงั้นน่ะซีดูสิมีแต่เรื่อง คราวนั้รนมันคงเหมือนคนตาย” พูดได้แค่นั้น ปล่อยโฮอีกจนผมต้องลุกไปยืนจับขอบหน้าต่างเหม่อมองไปข้างหน้าที่รถราวงฝักใฝ่ลักครึ่งชั่วโมง บุญเรืองเพื่อนก้าวผ่านประตูหน้าห้องพร้อมกับบรรเลงลูกชายอีกคนรึ่มาจับมือผมเขย่ากับบอก “มันซวยจริงๆ วะหนอม  วิธีทำบาร์โหน ไม่นึกจะโชคร้ายขนาดนี้” ก็ตอบ1ไป “ต้องทำใจโว้ยเรือง หมอว่าอย่างไรบ้าง ถามคุณสดใสก็ไม่ได้เรื่องเอาแต่ร้องไห้ตะพึด” จึงได้รับคำตอบ “บุญรินคงต้องเหมือนคนนอนหลับตลอดชีวิต”ตั้งแต่วันนั้นไปเยี่ยมอีกสองสามครั้ง จนหมอให้ออกจากโรงพยาบาลพากลับบ้าน บุญเรืองคงเริ่มคิดได้ เพราะภายหลังอำนาจนายชักเสื่อมลงแทบหมดบารมี เพราะประพฤติมิชอบ จึงถูกข่ม’ยู่อาฆาตหลายครังหลายหนจากผู้เสียผลประโยชน์จนเกิดอาการวิตกลูกชายคนเล็กยังเที่ยวไม่เว้นว่างจึงคิดหาทางออกห่างจากเจ้านายและการเมืองแต่นั่นแหละ เมื่อขี่หลังเสือถ้าจะลงไม่ตั้งหลักให้ดีถูกขมํ้าแน่ ผู้เคยร่วมงานมายู่เข็ญขอเงินจากเพื่อนคราวละมากๆ โดยให้เหตุผลเป็นค่าปิดปากที่เคยทำอะไรไม่ดีเอาไว้ ถ้าไม่ยอมจะแฉพฤติการณ์ให้บรรดานักข่าวฟัง บุญเรืองอาจถูกยึดทรัพย์ทั้งหมด เพื่อนบอกต้องยอมโดยไม่มืข้อแม้ตกลงเงินที่ได้มาอย่างไม่ถูกทำนองคลองธรรมสามสิบกว่าล้านหมดไปในเวลาไม่นาน จากการถูกรีดไถบ้าง รักษาลูกชายกับใช้จ่ายล้วนตัว ไปลงทุนทำธุรกิจขาดทุนย่อยยับ จะกลับไปหาลูกพื่เก่าเขาไม่เล่นด้วย บอกไปแล้วขอ

อย่าได้มายุ่งอีกผมได้ยินเสียงมันจากโทรศัพท์ครั้งหลังสุด มันบอกแทบกลับมาจนเหมือนเก่า ยังเอ่ยต่อ “กูไม่เอาแล้วการเมือง  บาร์โหนเด็ก อันตรายเป็นบ้าได้ไม่คุ้มเสีย”ผมหัวเราะผ่านโทรศัพท์กับถาม “เหรอะ ไหนเอ็งบอกสบายเหลือเกินไง อยากได้เงินเท่าไหร่ได้ทั้งนั้น”

เสียงเพื่อนละห้อย “คิดไม่ถึงน่ะซีมันจะรุนแรงอย่างงี้ นึกอยู่ตลอดารใช้ชีวิตที่ฝานมา กูไม่เคยมีความสุขเลย ไปไหนต้องระวัง กินอะไรก็ไม่ค่อยสะดวก”“โอ๊ย ไม่เคยบอกเอ็ง สารพัดต้องปลิ้นปล้อนที่ได้มาเดี๋ยวนี้แทบไม่เหลือ ไอ้ลูกคนเล็กยังทำเรื่องไม่หยุด หนอมเอ๊ย มันไม่เห็นใจเราเลย เวร เวรจริงๆ” บุญเรืองเหมือนครํ่าครวญผมก็พูดให้มันรู้ “เอ็งเชื่อแล้วใช่ไหม บาปกรรมมีจริง”“เออ เออ” เสียงเพื่อนเรืองตอบ“นี่ตั้งแต่ข้าเลิกยุ่งการเมือง สบายขึ้นเยอะเลย มีเท่าไหร่ใช้แค่นั้นก็อยู่ได้อย่างสบาย”ไม่อยากปรักปรำมากเพราะเท่ากับเพื่อนสารภาพผิดแล้วจึงได้แต่ว่า“ข้าบอกแล้ว วันหนึ่งเอ็งจะเข้าใจในชีวิตดี ไม่เชื่อแต่แรกนี่หว่า” บางครั้งยังแสดงอาการโกรธลุกหนีไปเฉยๆตั้งแต่วันนั้นที่บุญเรืองโทรศัพท์ระบายความในใจที่เก็บกดมานานให้ฟัง แล้วหายทั้งหน้าและเสียงไปเลยเกือบสามปี มีเพื่อนอีกคนมาบอก “ไอ้เรองขายบ้านที่กรุงเทพฯ คงหนีการตามล่าหรือเหตุใดไม่ได้บอก บาร์โหนลดน้ำหนัก ไปตั้งรกรากทางเหนือ หากินโดยการทำไร่อย่างสุจริต”ก็โมทนาสาธุที่เพื่อนกลับใจไม่เอาภาษีราษฎรของผมของท่าน หาความสุขใส่ตัวและครอบครัวอีกต่อไป ที่มันได้ไปคงเหลือแค่พอซื้อที่ทำกินช่างมันนะครับคุณท่านทั้งหลาย ภาษีจากนั้าตาของพวกเราถือว่า

เล็กน้อยแล้วกัน เพราะบัดนี้มันได้บทเรียนที่ลูกชายคนหนึ่งต้องพิการไปตลอดชีวิต มันเองและคุณสดใสแทบเป็นโรคประสาทอยู่พักหนึ่ง จนสำนึกบาปแล้วที,นำเรื่องของบุญเรืองมาเล่าสู่กันฟัง น่าจะเป็นอุทาหรณได้ว่า เป็นเรื่องของเวรกรรมโดยแท้ บรรดาพวกที่ยังไม่ถูกบาปคุกคาม อาจเป็นเพราะบุญที่ทำไว้ยังช่วยคุ้มครองอยู่ จึงเสวยสุขกันต่อไปอย่างหน้าชื่นตาบาน ขอ
ให้วันนั้นมาถึงเถอะ แล้วจะรู้สึก มันปวดร้าวเพียงไร เพราะคนที่เขาไม่รู้จะไปร้องแรกแหกกระเชอที่ไหน ก็ได้แต่นั่งสาปแช่งอยู่ที่บ้าน ดีไม่ดีเผาพริกกับเกลือสาปส่งด้วย ขอจงเชื่อเถอะ เวรกรรมมีจริง

บาร์โหน

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s