สูตรแห่งความสำเร็จ ด้วยการโหนบาร์เป็นประจำ

limg-248417356

ขายหจึงเป็นหนี้มาก ตอนหลังถึงกับหนีไ.ปอยุ่บางนา แต่ฉันไม่ยอมหยุดเข้ากรุงเทพฯ ประจำหาเพื่อน”ก็พยักหน้า’งึกๆ เป็นเซิงรับรู้ แล้วชักต่อ  บาร์โหนราคา “แม่ไม่ห้ามปรามบ้างหรอ”หญิงพิการรีบตอบ “มีหรือไม่ห้าม แต่ฉันไม่ฟัง จึงต้องทะเลาะกันเกือบทุกวัน”

“ครั้งหนึ่งขอเงินเพื่อออกเที่ยว แม่ก็บอก ลูกเอ๊ยหยุดซะบ้าง ไม่มีจะให้แล้ว ฉันก็พูดกับแกอย่างคนสิ้นคิด ไปลู้ใครมาท่อนสิแม่ นัดเพื่อนไว้ เอาน่าได้งานทำเมื่อไหร่ไม่ต้องกลัวหรอกใช้หนี้เองนะแม่เฝ็าออดอ้อน แกก็ส่ายหัวกับบอก หมดปัญญาจะไปเอาที่ไหนให้จริงๆ เพิ่งมาอยุ่ไม่รู้จักไม่สนิทกับใคร ที่ต้องหนีมาเช่าบ้านอยุ่บางนาไม่เพราะเอ็งหรอกเหรอะ สงสารข้าบ้างเถอะ เพ็เอ๊ย”เมื่อไม่ได้อย่างใจก็ฃึ้นเสียงแกล้งบอก “รั้นฉันขายตัวนะ”นางรำเพยผู้เป็นแม่ตกใจ กำลังเอา บาร์โหนติดประตู ไม้เสียบหมูชะงักทันที หันเร็วกับตะโกน “วันเพ็ญ นี่เอ็งพูดอะไรออกมารู้หรือเปล่า”ฉันไม่คิดว่าต้องทำให้แม่เสียใจ ยังบอก “ไม่รู้ละถ้าหมดท่าก็ต้องทำไม่รั้นอายเพื่อน”แม่กระแทกของที่กำลังจะน่าไปขายลงกะละมังอย่างแรง พลางเอ่ย

“เอ้อ เวรของอีเพยมันมีลูกกะเขาคนก็แสนจะดื้อด้าน” หล่อนเอ่ยชื่อแม่ซึ่งชื่อเต็มว่ารำเพย
แกหยุดเล่าที่จุดคราก เมื่อมีคนมาซื้ออาหารปลา ส่งให้รับเงินเสร็จ ผมจึงชักต่อ“แล้วอย่างโงอีก”นางวันเพ็ญจึงหน้าสลดลงก่อนเอ่ยเสียงค่อยฉันลุกขึ้นกราดเข้าไปล้วงเงินจากกระเป๋าเสื้อคอกระเช้าของแม่ พลางว่า “มีเท่าไหร่ให้ฉันไปเที่ยวท่อน” นางรำเพยรีบจับมือกับบอก “ข้าเหลือ สองร้อยเอง ไว้ให้ค่าที่เขา’’นางหมายถึงที่ตรงขายหมูปิง  อุปกรณ์ลดหน้าท้อง ต้องเสียค่าที่วันละสองร้อยกับเจ้าของหน้าร้าน ยื้อแย่งกันอยู่นิดหนึ่งล้ลูกสาวไม่ได้ เงินจากกระเป๋าหมดเกลียง วันเพ็ญ บอกต่อ “ฉันไม่สนใจกับเสียงที่ตะโกนไล่หลังขณะเดินเร็วออกจากบ้าน”

“เพ็ญเอ๊ย สงสารแม่เถอะ” ถึงป้ายริมถนนรีบขึ้นรถประจำทางเที่ยวกับเพื่อน หารู้ไม่ผู้ให้กำเนิดนั่งเอาหัวเข่าเช็ดนํ้าตา ร้องไห้เพราะไม่มีค่าที่ให้กับเขา ต้องบากหน้าไปยกมือไหว้เจ้าของขอจ่ายในตอนเย็นหลังจากขายเสร็จหญิงพิการหันมาบอก “มันบาปจริงๆ ฉันปะ”ผมยิ้มและเอ่ยบ้าง “เพิ่งจะรู้สีกหรือ”นางวันเพ็ญไม่มีท่าทีโกรธที่ถูกถามตรงๆ กับพยักหน้าพูดเพียงสั้นๆ“จ้ะ”
จึงซักอีก  เมื่อนางวันเพ็ญหยุดไปเสียเฉยๆ “แล้วอย่างไง”ได้รับคำตอบ “คบเพื่อนมากเข้าเป็นธรรมดานะ มีทั้งดีและชั่ว”ในที่สุดพวกฉันติดยากันงอมแงมเมื่อต่างไม่มีเงินจึงตั้งเป็นแก๊งลักเล็ก
ขโมยน้อย วิธีติดตั้งบาร์โหน  ได้เท่าไหร่ชื้อยาหมด จนเพื่อนถูกจับได้ไปหลายคน ฉันเองยังโชคดีหนีรอดได้ทุกครั้ง จึงคิดน่าจะหาเงินจากทางอื่นดีกว่า โดยหลอกผู้ชายเจ้า’ชู้ทั้งหลาย ฉันเองตอนนั้นรูปร่างหน้าตาอยู่ในขั้นสวยคนหนึ่งเหมือนกันจึงไม่ยากนักหากมีใครมองแล้วให้ท่ามีอยู่ครั้งหนึ่งเข้าไปนั่งยังร้านอาหารในห้างสรรพสินค้า กวาดสายตาไปเห็นชายสูงวัย แต่งตัวภูมิฐานกำลังจ้องขาของฉัน ที่วันนั้นจงใจนุ่งกระโปรงสั้นเลยเข่า เขาหลบตาเอื้อมหยิบแก้วเบียร์มาดื่มเพื่อกลบเกลื่อน ลังเกตชายคนนั้นยังมองฉันผ่านแก้ว เลยส่งยิ้มหวานจ๋อยให้พลางคิด เอาละวะต้องเอาเงินจากคนันี้แหละและได้ผลชะงัดเมื่อเขาถอนแก้วจากปากลงวางบนโต๊ะตายังมองที่ฉันเลยพยักหน้าเป็นเชิงให้มานั่งด้วยกันผู้นั้นท่าทางร้อนรนหยิบทั้งแก้วกับขวด

ขายบาร์โหนประกอบง่าย

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s