กล้ามเนื้อคนเราสามารถ แข็งแรงได้ด้วยการโหนบาร์ ตอนที่1

“สมัยนั้นชาวบ้านกันเองนี่แหละ ไปซื้อมาไว้เพื่อใช้งาน มิได้เข้าโรง
อย่างคราวที่แล้ว ก็คงจะอวดบารมีอีกน่ะนะ แต่ถึงคราวเคราะห์ ไอ้ตัวนี้เขา
ของมันกำลังโง้งยาวสวยทีเดียวคงถูกทารุณหรืออะไรสักอย่าง ไม่ยอม
จำนนง่ายๆ มันทั้งขวิดและชน จนกระเจิงไปทั้งงาน ผู้คนแตกตื่นหนีตายกัน
อลหม่าน ตาสมเห็นอย่างนั้น คว้าลูกซองกระบอกที่ยิงพวกนายประจักษ์
วิงออกตามล่า ควายที่กำลังเตลิดไล่ชนผู้คนอย่างเมามัน ยกขึ้นเล็งจะ
เหนี่ยว  บาร์โหนติดประตู ไกหลายครั้ง แต่ชาวบ้านฝักใฝจึงไม่กล้า เป็นโอกาสของควาย
ทำให้มันซึ่งบังเอิญหรือจงใจสุดจะเดา หันกลับมาทางตาสมวิ่งเข้าหาตาม
สัญชาตญาณสู้เพื่อป้องกันตัว เจ้าของวัวไม่หวั่น ปีนปักหลักเหนี่ยวไกทันที”
ถึงตอนเข้าด้ายเข้าเข็ม นิคมหยุดไปเสียอย่างนั้น จึงเหล่ตามอง แล้วถาม
“เดี๋ยวสิครับพี่ ขอดื่มหน่อยคอแห้ง” นิคมพูดจบ ยกแก้วขึ้นดื่มไป
เกือบครึ่งแก้วแล้ววางลง พร้อมเอ่ยต่อ “ลูกปีนเฉี่ยวสีข้างควาย ดีไม่ไปถูก
คนมาในงานมันทะยานพุ่งสวนเข้าหาเจ้าของราวกระทิงเปลี่ยวเห็นมาทาดอร์
ชั่วหายใจเข้าปอด เสียงหวีดร้องของหญิงชายที่มาร่วมงานเป็นพันลั่นไปทั่ว
ลานหลังบ้าน ซึ่งทำเป็นที่นั่งยาวพืด เนื่องจากทุกสายตาเห็นร่างนักเลง
ใหญ่ของหมีบ้าน ตาสมหรือนายสมขณะนัน ลอยเคว้งขึนไปกลางอากาค
ราวสองสามวาเพราะแรงขวิดด้วยเขาแหลมเปียบของไอ้ทุย เข้าที่โคนขา
ข้างขวามันตวัดขึ้นไปอย่างรุนแรง จนหล่นตุ้บลงพื้นดิน ปีนลูกซองในมือ
กระเด็น ไปอีกทาง ลูกน้องของแกและชาวบ้านเข้าช่วยหามล่งโรงพยาบาล
ในตัวจังหวัด ทำมกลางเสียงวิจารกรต่างๆ บ้างสันนิษฐานเพราะเวรกรรมที่
ตาสมหรือนายสมบูรณ์ทำกับคนและสัตวํไว้มาก จึงถึงเวลาแล้วต้องชดใช้”
“สมัยนั้นการเดินทางยังไม่สะดวกกว่าจะถึง กระดูกโคนขาที่ถูกเขา
ควายแตกละเอียดเลือดแห้งเกรอะกรังเนื้อตายไปแล้วบางส่วน หมอต้องตัด
ทิ้งโดยรีบด่วน นักเลงโตนอนโรงพยาบาลอยู่หลายเดือน เมียคนหนึ่งของ
แกเล่าว่ากล้ามเนื้อควอดริเซ็บ
“ระหว่างอยู่รักษาขา ตาสมกลัดกลุ้มมากถึงกับนอนไม่หลับหมอต้อง
ใช้ยาช่วยทุกวัน เกรงคู่อริตามมาคิดบัญชี เพราะสร้างศัต£ไว้’รอบด้าน นาน
วันจึงเหมือนเป็นโรคประสาท บาร์โหนคู่  ถึงขนาดลูกเมียเช้าใกล้ไม่ได้หาว่าจะฆ่า แม้

ระหว่างกลับมาพักทีเนต่อทีบ้าน ยังไม่ยอมไว้ใจใครทังนัน อย่างทีเราเห็น
ตอนเย็นแกเอาปีนติดตัวตลอด เมื่อเป็นเช่นนี้เมียสองคนจำเป็นต่างต้อง
ขายที่ทาง ไร่นา ต้นขา  วัวควาย แม้แต่เป็ดไก่ขายหมดแล้วแบ่งเงินกัน พาลูกของ
ตนหนีไปอยู่แห่งไหน ปานนี้ยังไม่มีใคร![เหลือบ้านหลังที่เราเห็นแค’นั้นแหละ”
“ก็เลยต้องเป็นภาระของเอ็ง” ผมหันไปปรารภกับขจรเพื่อนรัก ซึ่งก็
ส่ายหน้าตอบ
“เอ้ย ไม่ถึงอย่างนั้นหรอก อั๊วมาภายหลัง ก่อนนั้นเห็นว่าคนแถวนี้ที่
ตาสมเคยช่วยเหลือไว้บาง ท่านช่วยเหลือแกมาก่อน ใช่ไหมนิคม” หันถาม
หนุ่มรุ่นน้อง
“ใช่ครับ พ่อผมเองก็เช่นกัน แม้ไม่เคยพึ่งพา เนื่องจากไม่ชอบพฤติ-
กรรมการเป็นนักเลงของแก ยังอดไม่ได้ โธ่ก็เห็นไหมครับ ขาด้วนแถมลูก
เมียหนีหมด พี่น้องไม่มี ใครอดได้ก็ใจดำเต็มทนละครับ” นิคมเอ่ยตอบยิ้มๆ
ก่อนยกแก้วกระดก
“แหม  บาร์โหนเหล็ก เมียทั้งสองของแกก็ช่างกระไร ทิ้งไปได้ลงคอ ลูกแกโตหรือยัง”
ผมส่ายหน้าถามขจรและนิคมซึ่งฝ่ายหลังเป็นผู้เล่า
“ลูกเมียหลวงผู้หญิงอายุสิบกว่า ส่วนเมียที่สองชายทั้งคู่อายุไล่เสี่ยกัน
แปดกับเก้าขวบ ความจริงเขาไม่อยากทิ้งแกหรอก แต่เข้าใกล้ไม่ได้ ทั้งทุบตี
บางครั้งโดนไม้ค้ำยันนั่น ทั้งสองคน  โหนบาร์เพิ่มความสูง ซ้ำด่าหยาบคายทุกวัน ก็คงไปได้สามี
ใหม่”
เรากินกันคุยไปจนดึกของคืนนั้นอยู่บ้านเพื่อนเกือบห้าวันทั้งขจรนิคม
พาเที่ยวหลายที่ ทำให้ได้เรื่องราว กับความเป็นอยู่ของชาวบ้านแถวนั้นเป็น
ของฝากอีกต่างหาก ไว้มีโอกาสจะทยอยเล่ารุjกัน ไม่อยากกลับเลยนี่พูดด้วย
ใจจริง เพราะบรรยากาศดีเหลือเกิน ก็ขอบอกใครที่รู้ตัวเป็นโรคซึมเศร้า
จิตใจหดหู่กับค่าครองชีพที่สูงลิ่วขอแนะนำหากมีเพื่อนหรือญาติพี่น้องอยู่
ต่างจังหวัด จงไปเถอะครับ ปลอดโปร่งโล่งสมอง ซํ้วแก้เครียดได้ชะงัดนักที
เดียวแหละ
ก่อนกลับขจรยังขับรถผ่านไปดูตาสม ที่นั้งเก้าอี้ตัวเดิม เหมือนวัน
แรกอีกครั้ง เนื่องจากผมขอร้องว่าอยากจำหน้าอดีตนักเลงโตเจ้าถิ่นไว้ใน
ความ ทรงจำให้ได้ โธ่นักเลงจริงอย่างสมัยก่อนหายากนะครับ และที่สุดมา
ล่งที่สถานีรถไฟเพื่อกลับไปลักับความวุ่นวายในกรุงเทพฯ ต่อ ก็ยังนึกคน
เรามันอย่างนี้แหละ จะยิ่งใหญ่ บารมีมากเพียงไหน หนีพรหมลิขิตไม่ได้
ลักราย

 

บาร์โหน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s